(0053)   Leave a comment

 

Nehalennia   (07)

 

Met  dit  mistige  weer  past  wel  een  (blog-)pōsting  die  er  toe  dient  de  mist  te  laten  optrekken  waar  Nehalennia  in  is  gehuld .

1

Toch  zal  dat  niet  èèn-voudig  zijn  //  want  niet  alle  facetten  “van  haar”  heb  ik  hier  ( tot-nu-toe )   kunnen  behandelen .   En  niet  èèn  van  de  minste  raadsels  is  [:]  

¿  hoe  leg  ik  het  element  nehal-  uit  (?) .

Zoals  eerder  gepoogd  is  uit  te  leggen ,  kan  deze  naam  ( Nehalennia  )   niet  als  “puur  latijn”  beschouwd  worden  [:]  het  verraadt  door  haar  schrijf-wijze  een  herkomst  uit  een  ( oorspronkelijk )  andere  taal  dan  de  latijnse .   Ander-zijds  [:]  de  naam  is  compleet  geïntegreerd   in  de  “romaanse  wereld”   ( geassimileerd  als-het-ware )   [:]  rest  van  de  tekst  is  in  het  ( klassiek-) latijn  (–  met  uitzondering  (soms )  van  een  aantal  “vreemde”  ( niet-latijnse )  namen  van  dedicanten  ( die  haar  eer  bewezen )  –)   èn  de   naam-zelf   is  aangepast  aan  het  schrijf-systeem  van  de  Romeinen ,   zodat  zij  ( als  [ ingeburgerde ]  Romeinen )   de  ( vreemde )  naam  konden  schrijven  en  ( opnieuw )  uitspreken .

.

¿  Maar  (¿)  hoe  kan  je  dan  bepalen  wat  de  oorspronkelijke  “betekenis”  van  deze  naam  is ,  en  uit  welke  (  oorspronkelijke )  taal  het  stamt ?

Daarnaast  moet  een  gevonden  betekenis  beantwoorden  aan  de  beeld-taal  die  de  wij-altaren  aan  Nehalennia  tot  expressie  brengen ;  oftewel  [:]  elkaar  complementeren  (–  of  op  zijn  minst  [:]  “elkaar  niet  tegen-spreken” –) .

Het  element  -ennia  hebben  wij  al  behandeld  [ →  0049 ;  https://naamgeografisch.wordpress.com/2016/12/07/0049/  ]  [:]   Het  is  het  pendant  van   -inne   als  in  het  woord  godinne .  

Maar  nu  [:]  nehal-  .   ¿  Hoe  gaan  we  dat  aan-pakken ?

Zeer  typisch  is  die  -h- .   Velen  hebben  dat  al  opgemerkt .   Vaak  wordt  hij  gewoon  “weg-geredeneerd”  .

Binnen  een  klassiek-latijnse  context  is  die  -h-  ( in  principe )  onbestaanbaar  (!) .    Toch  meenden   geschoolde  “beitelaars”   die  -h-  te  moeten  “schrijven”  ( “beeld-houwen” ) .    Het  duidt  erop ,  dat  deze  letter  een  wezenlijke  klank  representeerde  die  ècht  uitgesproken  werd  en  niet  zo-maar  weg-gelaten  kon  worden .

Let-wel  [:]  in  principe  onbestaanbaar .   Zo’n  midden-h-  kon  voorkomen  als  begin  van  het  2-de  deel  van  een  compositum  ( samen-stelling ) ,  zoals  prohibeo  ( pro-hibeo )   (  ik  belemmer ;  ik  verbied  ) .  

Als  wij  dus  naar  een  vergelijkbaar  woord  willen  zoeken  in  het  klassiek-latijn  //  mogen  we  verwachten ,  dat  een  pendant  daarvoor  juist  gèèn  -h-  heeft (!) .

Als  wij  verder  bedenken ,  dat  Nehalennia  onmiskenbaar  verbonden  is  met  de  scheep-vaart  //  is  het  niet  te  ver-gezocht  in  die  hoek  te  zoeken  naar  haar  betekenis .   En  speurt  men  vervolgens  tussen  de  nautise  (!)  woorden  //  dan  springt  er  èèn   met-name   in  het  oog  [:]

naulum .

Dit  woord  treft  men  wel-is-waar  juist  aan  bij  niet-klassiek(-latijnse )  auteurs  //  doch  qua  betekenis  kan  men  – wat  mij  betreft –   geen  treffender  woord   en  betekennis  “bedenken”  ( vinden )  [:]   (  vaar-loon ,  vracht ,  veer-geld  ) .  

Vermoedelijk  was  naulum  een  leen-woord  uit  het  grieks  [:]  ναυλον .

Laten  we  de  uitgang  (- zijnde  onderhevig  aan  de  verbuiging -)  weg ,  te-weten  -um  //  dan  krijgen  we  een  “vergelijking” [:]

naul-  (:)  nehal- .

¿  Zouden  zij  elkaars  corresponders  zijn ?

Kijken  wij  naar  de  icono-grafie  van  de  wij-altaren  voor  Nehalennia  //  past  het  “zinne-beeldende”  prima  [:]  gezeten  op  haar  troon  ( richter-stoel )  onder  de  schelpen-hemel   (–  of  met  haar  voet  op  de  vòòr-steven  van  een  schip –)   oordeelt  zij  over  goed  (–   verbeeld  in  de  mand  met  vruchten ,  en  de  de  cornu-copia  ( hoorn  des  over-vloeds )  –)   èn  kwaad  (– voorgesteld  door  de  hond ,  die  in  menige  mythologie  sym-bool  staat  voor  de  wachter  van  het  doden-rijk ;  vanuit  de  welse  taal  is  begrijpelijk  dat  een  “hond”  sym-bool  kon  staan  voor  de   (  zee )  en  dan  met-name  de   (  ontembare  zee )   als  huilende  hond  [:]  ( 12-de  eeuws )    gweilgi   –) .

En  de  connexie  met  de  keltise  talen ?

Opvallend  is  de  gelijkenis  met  bretons   neijal     (  vliegen ,  zwemmen,  drijven ) .

Als  het  schip  maar  bleef  drijven  en  de  juiste  koers  hield  ( richting  [ “over-zijde” ]  kust )  //  zal  het  veilig  de  over-tocht  hebben  kunnen  maken .  Dan  was  de  hond  getemd  en  de  “veer-geldin(ne)”  haar  geld  meer  dan  waard .

Ik  kijk  naar  buiten  [:]   het  is  nacht  geworden  en  het  mist  nog  steeds .

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: